‘Mijn mentale rust hangt een-op-een af van die van mijn dochter’

Geschreven door Arend van den Berg voor Het Financieele Dagblad
Fotografie door Mark Horn
Serie: Tegenslag

Albert Bloem (57) leidt een snelgroeiend detacheringsbureau als zijn 16-jarige dochter opeens kanker krijgt. De gevolgen duren langer dan de ziekte.

‘In 2019 maakten we nog plannen dat we binnen vijf jaar honderd man personeel zouden hebben’, vertelt Albert Bloem van Talent voor Transitie. ‘Zonder corona en de ziekte van mijn dochter zouden we dat gehaald hebben.’

Een zondagavond in januari 2020. Ondernemer Albert Bloem zit thuis op de bank. Naast hem zit zijn 16-jarige dochter, een talentvolle hockeykeepster. Ze kijken Studio Sport. 
‘Ik zie zwarte vlekken’, zegt zijn dochter plotseling. ‘En ik heb pijn op mijn borst. En ik ben duizelig.’ 

Bij Bloem gaan de alarmbellen af. Achteraf gezien waren er de weken ervoor al signalen dat er iets mis was. Haar puike conditie ging onverklaarbaar achteruit. Met ijzerpillen had ze een groepszeilreis over de Atlantische oceaan volbracht. Ook op het skitripje dat volgde, had ze nul energie. 

Ze besluiten tot een bezoek aan de huisartsenpost, die zondagavond. Daar kunnen ze niets vinden. Een oogarts kan dat evenmin. Een kinderarts denkt aan een darmaandoening en dus volgt een dag vol onderzoeken. Tijdens één daarvan valt zijn dochter even volledig weg. Wat kan dit zijn? 

‘Ik roep nu clausule veertien van de statuten in. Jij mag alles in mijn naam doen’, zegt Albert Bloem tegen zijn compagnon, als hij van de ziekte van zijn dochter hoort. 

Een dag later fietst Bloem langs de Rijn naar zijn bedrijf in Arnhem, een snelgroeiend detacheringsbureau voor starters in de energiesector. De telefoon gaat. Zijn vrouw. De kinderarts heeft haar gebeld met de uitslag. Zijn dochter heeft een tumor, begrijpt hij en ze moeten zich binnen twee uur melden in Prinses Máxima Centrum in Utrecht. Dat ziekenhuis is gespecialiseerd in kanker bij kinderen. 

In een roes fietst Bloem naar kantoor, een paar minuten verder. ‘Ik roep nu clausule veertien van de statuten in’, zegt hij in een vlaag van helderheid tegen zijn kersverse compagnon. ‘Jij krijgt het mandaat om alles in mijn naam te doen. Ik weet niet of ik in staat ben de komende maanden het bedrijf te leiden.’ 

Dan fietst hij razendsnel terug naar huis. 

Die clausule had hij net een paar maanden eerder toen de compagnon intrad als aandeelhouder laten opnemen. Hij had ooit bij een bedrijf van studiegenoten gezien wat voor narigheid het geeft als een directielid wegvalt en er niets geregeld is. 

Tijdlijn Albert Bloem

1967 – Albert Bloem wordt op 18 november geboren in Waddinxveen 
1995 – TU Delft Mijnbouwkunde, Projectmanager bij ABB 
2007 – Developmentmanager bij RWE/Essent 
2011 – Manager infrastructure development bij Nuon 
2017 – Oprichter Talent voor Transitie 
2020 – Dochter krijgt ziekte van Hodgkin 

Eenmaal thuis maken hij en zijn vrouw hun dochter wakker. Zij weet nog van niets. ‘Het woord kanker durfde ik toen nog niet in de mond te nemen.’ Ze rijden naar Utrecht. Zijn dochter wordt onmiddellijk opgenomen. Na een week van onderzoeken is de diagnose glashelder: Bloems dochter heeft de ziekte van Hodgkin, een vorm van lymfeklierkanker. Ze heeft een tumor met een inhoud van een liter naast haar long, die een ader naar haar hart beknelt. ‘Dan word je heen en weer geslingerd, want je weet gewoon dat een bepaald percentage kinderen het niet overleeft.’ 

‘Te eigenwijs om een stap naar boven te maken’ 

De ziekte van zijn dochter gooit het leven van Bloem overhoop. Tot dan toe voldeed hij, in zijn eigen woorden, heel aardig aan het cliché van de mijningenieur van de TU Delft: ‘grote waffel, trotse vertegenwoordiger van de Delftse gemeenschap’. Na zijn studie bouwt hij eerst onverschrokken petrochemische fabrieken in het wilde Rusland in de periode-Jeltsin. Als hij in korte tijd drie dochters krijgt, kiest hij voor een carrière bij grote energieconcerns in Nederland, waar hij bijvoorbeeld de bouw van centrales coördineert. In 2017 begint hij een eigen bedrijf: ‘Ik was te eigenwijs om nog een grote stap naar boven te maken.’ 

Je bent zo gelukkig als je ongelukkigste kind, zo heeft Albert Bloem aan den lijve ervaren. 

In plaats van zelf adviesbureaus in te huren, zoals hij gewend was, start hij er zelf een. Onder de naam Talent voor Transitie detacheert hij jonge onbevangen leergierige starters die, gedreven door overtuiging, energiebedrijven helpen met de transitie naar duurzame oplossingen. 

Het blijkt een goede formule. Al snel krijgt het bedrijf een FD Gazelle, een onderscheiding voor snelgroeiende bedrijven van Het Financieele Dagblad. Er volgen nog twee. ‘Het knalde.’ 

‘Achteraf bezien was het meer bezigheidstherapie’ 

Als zijn dochter in 2020 ziek wordt, werkt Bloem nog een beetje door. Helemaal afstand nemen, lukt niet als oprichter. ‘Het is natuurlijk ook afleiding. Maar achteraf bezien was het meer bezigheidstherapie. Echt effectief was ik niet.’ 

Bloem maakt de ziekte en behandeling van zijn dochter intens mee. De chemokuren, de bizarre weken isolatie in een ziekenhuis als hij en zijn dochter beiden corona hebben, de immunotherapie die toch nodig blijkt, de stamceltherapie. In november 2020 komt het verlossende woord: ze is ‘schoon’. Ze geeft een groot feest. 

Maar in de jaren daarna blijft de ziekte zijn dochter én Bloem achtervolgen. Het klopt, zegt hij, dat je zo gelukkig bent als je ongelukkigste kind. Zijn dochter start verschillende studies, maar stopt daar toch weer mee. Haar aanvankelijke strategie – als je niet over je ziekte praat, heeft zij niet bestaan – blijkt niet te werken. Ze is rusteloos en zoekende.

Bloem reageert direct op haar welbevinden. ‘Mijn mentale rust hangt een-op-een af van die van mijn dochter.’ Zoals die dag in 2024 nadat hij haar de avond ervoor in mineur heeft gezien. Hij breekt tijdens een belangrijk zakelijk gesprek. 

Geen ‘Delftse bluffer’ meer 

Terugkijkend op die eerste vier jaar na zijn dochters ziekte, ziet hij dat hij als ondernemer soms als een ‘kip zonder kop’ rondliep. Ja, hij nam beslissingen, maar hij ontbeerde de scherpte die hij vroeger had. Een zesje, geeft hij zichzelf. Zijn team en compagnon (die inmiddels het bedrijf verlaten heeft) houden het bedrijf in de lucht. 

Inmiddels gaat het goed met zijn dochter. Ze start dit jaar een nieuwe studie en Bloem voelt zich al even goed. Zijn bedrijf draait prima, het team loopt lekker. De Delftse bluffer van weleer staat inmiddels anders in het leven. ‘In 2019 maakten we nog plannen dat we binnen vijf jaar honderd man personeel zouden hebben. Zonder corona en de ziekte van mijn dochter zouden we dat gehaald hebben.’ Maar nu zijn het er 30, 35 en is hij óók tevreden. 

Bij zijn start als ondernemer in 2017 vond hij het even slikken om afscheid te nemen van zijn directiesalaris en auto van de zaak die hij gewend was als manager. Nu zegt hij: ‘Zolang mijn kinderen gezond zijn, mijn huwelijk goed is en ik lol heb in het leven en dat kan financieren, doe ik het best wel goed.’ 

Zijn hernieuwde energie heeft hij hard nodig. Tijdens de productie van het interview overlijdt plotseling een collega.